Ben Bahtsız

Aşağı çeşme başına oturmuş

elimde bakır tas

yudumluyorum maziyi

Her yer ıslak, her yer çamur

geride kalan maziden

o kokuyor kurna ve taşlar

şimdi su yalnız

ben ise bahtsız

Astap serdiği otlar bile kurumuş

Mendilimi yıkadığı taş bile yaslı

şimdi taşlar yalnız

ben ise bahtsız

Çeşmenin umutsuz akan su sesinde

Doluyor yavaş yavaş gönül tasım

Mazideki kederlerimle umutsuz

Sorarım sana ey çeşme nerde o ?

Bana çektirdigi bu cefa niye ?

Kuşlar, böcekler, yılanlar, herkes burada

Burası kalabalik ama kimse yok

şimdi ben yalnız

çeşme ise bahtsız

Başbaşa kaldım yine çeşme seninle

Herkes var ama, kimsem yok

Umudum ise elinde helke

şimdi çıkıpta gelmesinde

çeşme yalnız ben ise bahtsız

(N.K 03 Ekim 1997)