Ben Bir Şair Sevdim

mavinin rengini sordum düş yorumcusu bir şaire

''mavi zaten bir renk'' dedi

''ama sen şair değilsin'' dedim

bir şair maviye nasıl renk derdi ki

içimde dünden kalma bir ekmeğin dışlanmışlığı

içimde hiç kullanılmamış bir havlu kenarının kimsesizliği

içimde ölü bir çeyiz

içimde mavinin renk olma ihtimaline karşı biriken isyanım

tüm ihtimallerini kurşun kalemle öldürmüş bir şair; içim

sanki maviyim

sanki tükendim

hiç tanımadığım bir şair

hiç başlamadığım bir şiiri böyle tüketti

oysa sokak sokak gezip anlatacaktım onun kirpiklerini

hecelere bölünmüş bir kitap cümlesi gibi

sık ve zor anlaşılan simsiyah kirpiklerini

belki de güneşi yazacaktım onun gözbebeklerine

ama maviyi küçümsedi

kirpiklerini ve tüm sokakları tüketti

ah benim bu alıngan içim

ah benim gezemeden bitirilmiş sokaklarım

ben bir şair sevdim

ama maviyi daha çok sevdim

hiç tanımadığımız insanlar böyle bölebilir mi cümleleri

güneşin yazı olma ihtimaline karşılık

kış, yaza küsebilir mi

veya küçümsenebilir mi benim gözümde büyüyen mavi

mavi ve sokaklar tüketilebilir mi

sevmenin rengini sordum düş yorumcusu bir şaire

''mavi'' dedi

hissimin tüm sokaklarında koştum çocuk gibi

''sen şairsin'' dedim

ben bir şair sevdim

sonra bir daha sevdim