Ben Cepheye Giderken

Heybemde katığım mutluluk kırıntıları idi, mısır ekmeğinden başka

Taşıdığım yalnızlığa alışmış ruhum idi, yükümü çoktan bırakmıştım sevda katarında

Silahım çapraz asılıydı omzumda, kurşun sonuna kadar doluydu namluda

Bakışlarım çatıktı, kurşuni renkli gökyüzü dünya üzerinde hükümranlığını sürdürürken

Cepheye giderken tek başıma idim, bütün bütün orduma isteyerek bırakmıştım ardımda

Göğüs gererek gidiyordum savaşıma, çünkü sadece beni savaşım idi bu.

Gökte bir kartal genişce bir kavis çizerek takip ediyordu sinsice beni

Rahman giden atımın tozları göğü berhava edercesine yarıp geçiyordu.

Hayallerim dudakta yanık bir türkü gibi çabucak bitivermişti

Hep taşımıştım oysa umutlarımı sahibini takip eden sadık gölge gibi

Sevdam ölümeneydi, ölmek için beni hedef alan kurşuna hiç ihtiyaç yoktu,

Ve sıcak kavururken dağı taşı, ben ölgün gibiydim ruhen.