Ben Çocuklara Bakınca

Ben

Çocuklara bakınca

Yaşmakla bir hisle doluyor benim kalbim

Aşınmış ne varsa hepsini örtüyor kuş sesleri

Ben çocuklara bakınca

Göğsüm garip bir hisle uğraşıyor her gün

Sabaha ulaşmak için bir kaç şey öğrenmeli ellerim

Kendimi bu yaşadığım yüz yıldan çıkarsam

Sıyırsam

Çocukları bu hale getiren kocamış kirli şehirden

En güzel düşmanları evlatları olan babalardan

Sıyırsam kendimi

Bütün yaşanmışlıklardan

Yaşamak bir aptallıktı belki

Yok artık dedirten bir şey gibi

Yaklaşınca akşam

Ben sokağa çıkınca

Yürüyüşümdür benim şehre bir kucak gibi açılan

Çözemediğimiz bir yorgunluk çökünce yaşamaktan

Büyür beninle sesimde isyankar bir ergen

Yüreğimde dalların hışırtısı

Ben halka bakınca korkunç bir şey ürür düşlerimde

Yüzümüzde korku ve endişe

Uyusam

Yüreğimde kımıltı halinde yeşil bir şey

Yok artık yaşamak ve serinlik hissi

Mintanımda sakladığım kadın gülüşleri

Yüreğimde itibar görmeyen bir maruzattı

Yaşamak

Yalnızca zorunda olduğumuz bir şey gibi

O herkese iyi olmanın aptallığı

İyi olmanın gebeliğiydi

Tek başınalık

Siz büyüyün çocuklar

Büyüyün

Bir hinlik yok ölüm ve ağrılar için

Korkmayın

Yumruğumu

Şehrin yalnız gürültülü kalbine savuracağım

Çocukları sevmeyi unutan o herkeslere

İnadına bir kırgınlık bırakacağım geriye

Bırakacağım

Duyulması gereken o sesleri

Çocuklaşacağım aklı başında olanlara nispeten

Elleri cebinde olan tıraşlı adamlar

Kulaklarınızda çekiç sesleri gibi keskin

Ağıza alınmayacak sözler kursağımızda

Kursağımızda acının tadı

Ben çocuklara bakınca

Ölüm

Yüreğimde saplı bir vida olarak paslı