Ben Gitmeden Önce

bir acayip yalnizliktir yoklugun

ne zaman duysalar adimlarimizi

bizden vazgeçerler

hatirlatmadikça güzel,

basa kaldikça

senden müzdarip

ve geceyi

aptal bir tebessüm ile aydinlatiyor

mutluluk

ki unutmak üzereyken sicak bir çayin tadini

yüregim islak mendil yarasi

ve gölgesine sigindigim eflatun sessizlik

yakiyor beni

ve içimdeki seni

çikariyor ortaya

yüz çizgilerine aglamaktan çürüyen

güz düslerimi

an sonra

bir bebegin titrek dudaklari gibi erkeksilesiyor ruhum

sirf basinin üstünde diye kederleniyor bulutlar

ve yagiyorlar

degmesin diye tozlu kaldirimlara ayak parmaklarin

bütün kaldirimlari islatiyorlar

ayyas bir islikla anarken adimin yalnizligini

adinin yankisina yakalandi duvarlar

sensizlikten öteye bir onlar kaldi

kaldi üstümde adinin yalnizligina dayanamayan duvarlar.

Ben gitmeden Once..