Ben Gizem'im

Sayfalarca yazmak istiyorum

Ama elime alınca kalemi

Dilsiz bir çocuk gibi öylece susuyorum

Siliniyor, kelime bulamıyorum

Dönünce hiç birşeyi bulamamaktan korkuyorum

Bazen acıyorum

Kendimle konuşuyorum

Kimseye göstermediğim içimdeki o küçük çocuğu salıncakta sallıyorum

Benimle konuşuyor , neler hissettiğini söylüyor

Dinliyorum onu , ben ; ben değilim sanki

Kızıyorum ona bazen

Bazen de üzülüyorum

Onun gözlerindeki aşkı görebiliyorum

Kalbindeki sızıyı

Gülümsemesine vuran o acıyı

Yine de okadar mutlu gözüküyor ki sallanırken salıncakta

Onun kahkahalarında buluyorum huzuruda

Onun tek arkadaşı benmişim ; öyle diyor

İniyoruz salıncaktan , yoruluyor

Çimlere uzanıyoruz

Yeşilin arasında o bukle bukle kömür karası saçlarıyla uzanıyor yanıma

Unutma!

Ben GİZEM'im ve ben sende gizliyim diyor usulca...