Ben Herkes Ve Hiçkimse

kimseyi bulamadım

eli açık bir sonbahardı

yaprakları saçların sandım

sözcükler aradım ağaçların arasında

üşümek böyle öğrenilirmiş demek

ah sokağa bakan pencere yanım

yarınım sen misin?

bugünümden sevda perdeleri çeken

gözlerimin gazel halli duyarlığına

herkesi anlayamadım

gözü kapalı bir kasırgada

toz rengi sabahlara

pay etmekten yüreğimi

benim

ayrılık şarkılı herkesimdin

dudağımdaki uçuk

gömleğimin yakasındaki kir

şose düşkünü çaylaklığımdın

dutlu kahvehanedeki

önü aydınlık hüznüm...

cam yeşili bir yolculukta

kaldı aklım

dünüme acı çiçekleri eken

bügünüm sen misin?

hiçkimseliliği aşamamış

bir cumartesi sabahının saftirik saflığında

çocuklarla parklarda dolaştık

hediyelik ucuz eşyalara baktık

aklımızda hiçbir şey olmadan

uzun uzadıya bir yola vuran günün ilk ışığının

nazına edasına aldırmadan

ve bensiz...ve sensiz...:

bana çizdiğin resme daldım...gittim...

gidiyorum da aklı selim bir uğurlamayla

kuruntusuz ölebilirim artık...