Ben Olamadım

Kayıp bir şehirdeyim şimdi

Uzak çok uzak bir şehirde

Ucu olmayan sonsuz bir mekânda

Bulamıyorum yollarımı

Çıkamıyorum sokaklardan

Ulaşamıyorum kalbime

Damarlarımda bir sızı

Sanki bir ateş var içimde

Sönmeyen bir volkan gibi

Hasret içindeyim

Huzura uzak gibiyim belki

Ben bende değilim

Yaşamda misafir gibi

Ben ben olamadım hayatta

Toprak altında canlar gibi

Bir dalda meyve olamadım

Baharda çiçek açamadım

Kurumuş ağaçlar gibi

Susuz kaldım bahçelerde

Hastalandım ölüme yol aldım

Kendimdim tabibim

Ama derman olamadım

Derdime çare bulmadım

Nefes almıyor yüreğim

Damarlarım tıkanık

Kan pıhtısı gibi işlemiş yüreğime

Sevdandan ben ben olamadım

Artık zamanıdır ölümün

Vedalaşmanın vaktidir

Bu cana can demenin hakkı yok

Benden çekip gitmem gerek

Hak etmedim beklide zulmü

Kabullenemedim yokluğunu

Acılar benim vicdanım

Canım benim isyanım

Mahkûm oldum kendime

Kendim gardiyanım

Belki çıkarım kendimden

Belki ateşlerde yanarım...