Ben Rüzgâr mıyım Anne

dün tarihlerin buz tutmuş gözlerinde kırıldı aşk

köşebaşlarında hüznü giydim akşamüstlerine

sanki inadına yürütüp ayaklarımı

dağın eteklerine ateş yaktım

mor heceli sözler demlendi ısınan kalbimde

aynalarda ruhuma sığamayan yaşam ölü bir dil

sanıyorum hep kendimi uçurumlarına çekiyor

belleğinden boşaltıyor ayaz cinnetleri boşluğuma

varlığım bu telaşlarda törpülenirken

ezber ettiğim günahları duvarlara işliyor

ürperen günler...

ve görüyorum

beyaz düşün hüznü susmuş güneşlerimde

uyanmış gürültülü gölgeler siyah damarlarımda

kuş çığlıkları taşımış ismimi saklı denizlere

sızlayan karanlıklarda yalnız bir dalım

düştü toprağın bağrına tenimden kan

atlassız kaldı dalgasız şehirlere şiirler

içinden geçtiğim bir zamanlara ağladım/

ağladığımı gören çocukların yüzleri ben

baktıkça gülüşlerine uzaklara nokta gibi

kayboldular...

-neden ellerime gelmiyorlar

ben rüzgar mıyım Anne

maviden öüme düşerken bulutlarla oyun oynadım bir kere-

ay sallandıkça fotoğraflarıma

son mevsimlere büyüdü yalnızlık

yoksul anıların sevinci kirlendi göğsümde

yollara sis bırakan kamçılı hikayeler

dürdükçe sancılı suçlarımı bilinmez gecelere

biraz daha fazla eskidim

burkulmuş duygularım gizli gizli soludu vedaları

yine de bedduasız tebessümler ettim

her gidişlerin arkasından

-ben öldüm ötekiler gibi Anne

şafaklardan sabahlarım silindi-

şimdi küçük pencerelerde

göçebesiz iklimlerimin tozu

keşke rüzgar olup açılabilsem

yalansız umutlara...

...