Ben Şair Değil Hamalım

Sendelese iyi

Üstüne yıkılıyor güneş

Erkenden kara bir çocuk doğuruyor zaman

Kulağına akşam ezanı okunan kundaksız geceyi

Emziriyor süt anne ay

Oluyor bir sürü yıldızdan süt kardeşleri

Dörtlüklerimin dizeleri yamalı

Ayağında yırtık ayakkabı

Üşüyor cebinde saklı sözcük dolabı

Kara çocuktan daha gariban benim şiirim

Ben şair değilim

Ayazı demetler

Kar harmanlar buz taşırım

Soğuktan çıkartırım ekmeğimi

Eve doğru yürürken

Kaldırım taşları tek tek sökülür

Yüksekten sırtıma dökülür

Umudumun çatısı akar

Mum yanıp tükenmesin diye

Pencereyi açıp avuç avuç

Ağzı süt kokan gecenin ayışığını çalarım

Radyo yok

Yüzümde ki duvarda asılı dudaklarımı

Kaval yapar ıslık çalarım

Samanlı kağıttan sofrayı serer

Kış'tan başka mevsimlere yeminli yüreğimden

Bir demet ayaza bulaşmış

Kor olmuş mürekkepten kardeleni

Koyarım şiirimin eline

Hep ela gözü düştü

İçinde kırmızı elma yetişen mısralara

Komşumuz sonbaharın anası

Kahverengi eliyle ara sıra

Öksüz şiirimin saçlarını okşar

Gözlerinden sular savrulur yaprak misali

Niye çağırırsın beni

Bir şiirin karnını zor doyururken

Benden daha ne istersin

Ne ilkbaharına ne yazına nede güzüne

Yeminliyim

Ben şair değilim hamalım

Gelemem edebiyat

Varsın gariban kalsın

Çiçekli kelebekli imgeli olmasın şiirim