Ben Sevdanla Yanarken

Yıllar yılı haykırdım, duymadın ki sesimi,

Tellal mı çıkarsaydım, aşkımı duyursun yar!

Bir tatlı gülüşünle, kesmişsin nefesimi;

--Sevda tohumlarıyla, kalbimde büyürsün yar,

--Ben sevdanla yanarken, sen nasıl uyursun yar?

Sen ki gittin gideli, ben de yitirdim usu,

Acılar geldi çöktü, yüreğime doğrusu,

Şiirler yazdım sana, bak kitaplar dolusu;

--Gönül kapımı açtım, dedim ki buyursun yar!

--Ben sevdanla yanarken, sen nasıl uyursun yar?

Yazdığım her şiir de, her mısra, her hecede,

Sen vardın çözülmemiş, binlerce bilmecede,

Aklına gelmediğim, yattığın her gecede;

--Uykunun bir yerinde, gözlerin seğirsin yar,

--Ben sevdanla yanarken, sen nasıl uyursun yar?

Bir ömre bedel olan, gülüşüne hasretim,

Ceylan gibi sekerek, gelişine hasretim,

Bitmeyecek bilirim, sensizlik esaretim;

--Ruhumda fırtına var, sana kim duyursun yar!

--Ben sevdanla yanarken, sen nasıl uyursun yar?

Meyvesiz ağaç gibi, bu dünyada kök saldık,

Ne birlikte gün gördük, nede bir murat aldık,

Biriken göz yaşları, koy verip yere saldık;

--Ne istese verirdim, emretsin, buyursun yar,

--Ben sevdanla yanarken, sen nasıl uyursun yar?

15.01.2015