Ben Ve

Adressiz bir mekan,

Sağımda heybetli bir dağ

Önümde ıssız bir ova.

Solumda umman gibi ufuk.

Issızlık mekanı ve ben.

Yerde karıncalar

Savaşa gidercesine,

Çekirgeler zıplamakta tek tük,

Şarkı söylemekte cırcır böcekleri

Yanık otlar,dikenler

Ve sadece ben

Yürüyorum kafam bomboş.

Düşünemiyorum boşveriyorum.

Mantık mahpushanesinin,

Firarisi özgürlüğümün

Muştusunu yaşıyorum,

Çöl sıcağı rehavetimle.

Nasırlı çıplak ayaklarım.

Yaban otlarını yokluyor,

Kekik kokusu soluyorum.

Ve çok mutluyum.

Umrumda değilsin ey şehrim

Başım ellerim arasında

Oturuyorum kendimi buluyorum.

Konuşuyorum oturduğum kayaya.

Ben,böcekler,kavruk otlar

Ve umman gibi sessizlik

Derin bir iç çekişme ve tefekkür

Mahkemesi dünün ve yarının.

Kurtarıyor,beratını veriyor.

Kelepçe vuruyor tüm geçmişimin.

Özgürlük sunuyor,gönlümce

Ve yine yürüyorum usulca

Kelebek kadar hafif

Çekirgeler gibi zıplayarak.

Atmışım kaygılarımı,korkularımı

İndirmişim yüklerini omuzlarımın,

Unutmuşum kara ruhlu insanları

Kurtulmuşum kavgasından yaşamın

Ve çok mutluyum.

Arkadaş oluyorum börtü böceğe

Kekiklerim minik papatyalarım.

Acıtmayan dost dikenlerim

Ve

Usulca yürüyorum...