Ben ve Şair

şair sanılırdı hep

lakin evvelce zamandır aşka biattı

açık avuçlarda toplanan gözyaşı mürekkebini

satırın koynuna yine aşk diye işlemek

hangi vaktin vadesinde fırsat bulsa

yokluktan alıp mirasçı aradığı

sessizliğindeki hayalleri yaşadığı

can yuvası satır başı sokağındaydı

nice gün doğumunda oradaydı

nice gecenin nefesinde orada hırpaladı

sokağındaki karanlıkta kaybolmaktan

aydınlık kelamı tekerrür kurbanı sayıldı

bazen çıkmaya dahi korkardı

takvimi sokağından kovar

günlerin cereyan eden hallerinden uzak

sokağındaki bir eve günlerini harcardı

terk ettiği vakitlerdeyse

ellerinde sükût çiçekleri

mutlu kalınmayan muhabbetlere uzatır

ardından şehri İstanbul'a bakınırdı

lambaların silik olarak yankılanan ışıltısıydı

beklentilerinde beslediği umudun adı

saklı bir perdeydi halinin gizemcisi

bu yüzden garipti, üstündeki sadelikten bakışı da aradığı manaya

onun için maskeydi şairlik

aynaları yanıltan gizemini koruyan

onun için çareydi suskunluk

doğruları saklayıp yoldan koparmayan

bulmak için ararken

arayışın tabiatıydı cezbeden

belki bu yüzden hep ararım derdi

kim bilir ki zaten bulmanın aramak olduğunu öğrendiğini