Benden Kalan Sadece; ''Depremzede'' Bir Bebek Anneme....
Sessizlik;
Kalabalıkta bağrışlar durmazken
Koskocaman bir sessizlik işittiğim hayattan...
Gözümde canlanan bir anı; durmadan
Sanki son kez o gülücükler babamdan
Son kez süzülüşü uçurtmamın, bulutların arasından...
Bir çerçeve ilişen gözüme
Uzatsam elimi dokunamam bile
İçinde annem, babam; adeta ?'mutluluk'' geleceğe
Kim bilir onlar şimdi nerede
Hangi taşın altında can vermekte?
Gelen bir ışık olsa, taşların arasından gözüme
Acımazdım kaderime
?'Yaşayacaksın...'' demek isterdim işte ozaman kendime...
Hâlbuki ay ışığı bile sızmıyor içeriye...
Öyle muhtacım ki bir ele, teselliye açım o yıkıntının içinde...
Oysa sadece elimdeki oyuncak bebek gülümsüyor yüzüme...
Burnuma gelen beton yığınları, toz bulutları
hatırlatıyor karnımın açlığını
Yokken içmeye bir damla su
Ki nerde kuru bir ekmek elimde...
Acı hissediyorum bedenimde
Üşüdüğümü anlamadan donuyorum yavaştan
saat ilerledikçe de bir kez daha soğuyorum hayattan ....
Korkuyorum;
Zifiri karanlıkta yalnız başıma can vermeye..
Kulağımı tıkamaya çalışsam da
bağrışan, babaları, ağlayan çocukları....
Duyuyorum işte anaların ağıtlarını...
Ezan sesi ardından
Güneş doğmalı insanların üzerine...
Üzülmelimi; bu gözler görüyor diye
Can çekişiyor her biri o yıkıntıların içinde...
Yalvarmalımı Allaha; yoksa
?'beni de al yanına...''diye...
Bedenim buz kesilmiş; morarmış çoktan
İşte hazırım artık ölmeye;
Çürümeye terk edilmeye...
Benden kalan bir bebek; yaşıyorsa anneme
?depremzede'
Benimle ölen; ama hep gülen yaşlı gözlere....
17.08.2009 00:05