Beni Denize At

beni kökümden koparıp

denize at

ışıkları kapa ardından

soluğun saz benizli insanların ruhundan çıkıp vicdanımı örselediği

bu zamanı yaşat

hatırladın mı ey insanoğlu

hanesine ateş düşenlerin çıkardığı yürek pareleyen sesleri

orta çağdan atılan okun isabet ettiği o kapı

yaşanan bu andır

halbuki orta çağ çok gerilerde kaldı

beni kökümden kopar

denize at

artık boz renkli şalvar giymeyen ağaların postmodern sözcüklerini

ve sahip olduğu canların boynu bükük bakışlarını

ki bu insanlar yere bakmayı severler

toprak daha bir çeker onların canını

duymayayım, görmeyeyim

beni kökümden koparıp

denize at

bilirim

denizde ateş yanmaz

ve insanoğlu inememiştir en derinlere