Beni En Çok O Bildi

Beni en çok o bildi

O anladı ruhumda kopan fırtınaları

Kimse gibi değildi kimse gibi değildi

O koydu gözlerime yağmurlu bulutları

Beni en çok o yordu

Çünkü bir deniz gibi masmavi kokuyordu

Baharın rengi onda sesin ahengi onda

Saçları nehir gibi boynundan akıyordu

Bir kıvılcımı yeter vadeniz dolduğunda

Gözleri ölümlerden ölüm beğen diyordu

Beni en çok o sildi

Ne kadar çok yazdıysam

Onun karşında başım bir dal gibi eğildi

Dokunduğunda yandım bıraktığında savruldum

Kâr saydım ona yakın bir lahza yaşadıysam

Ve gönlümde azaldı sürahide su gibi

Silindi gözlerimden camın buğusu gibi

Yıllar onu da aldı

O da mazide kaldı tıpkı çoğusu gibi

Herkes herkes gibiymiş farkı yokmuş kimsenin

Nasıl bakarsa öyle görürmüş meğer insan

Karşında bir dağ gibi durmasını bilenin

Gözlerinde ölürsün bir nebze yaşıyorsan