Beni Şiir Yapan Sokaklar

Beni şiir yapan sokaklar kararmayın.

Ellerim üşüyor yabancı rüzgarlarda

Kaldırımlar dilsiz kalabalık

Geçip gidenler tebessümsüz

Tatsız bir sonbahar melodisi hayat

Nefes alıp verirken titriyor içim

Martıların seslerinden çok uzaklarda

Kalkan bir vapur sireni telaşsızlığında

Gök hala mavi

Yeryüzünde ise yitirilmiş sevgili

Ufuk çizgisinde ayrılan

Benlerle batıyor güneş

Ah eylül

Ah eylül

Her şehirde ruhumda aynı hüzünlü senfoni

Beni şiir yapan sokaklar kararmayın

Sahte aydınlıklar özlediğim bir serap gibi

Yokluğumu adımlıyorum uzun uzun

Kayboluyorum

Annesini kaybetmiş bir çocuk gibi

Ağlamak yasaklısı hürlüğüm

Sen büyüdün diyor artık serseri

Kurumuş ekmek parçalarını özledim

Güvercin mutluluğunda doymak

Un ufak oldu gün doğuşları da

Değişen uyanışlarım

Değişen

İçtiğim suların ruhuma verdiği tatlar gibi.

Beni şiir yapan sokaklar neredesiniz

Yüreğimdeki yokluk uçurum gibi

Düştükçe beyaz sayfalarımı özlüyorum

Ilık meltem esintilerine dağılan

Ağustos yüzlü kelimeler gibi

Ah sokaklar

Ah sokaklar söyleyin

Sert esiyor rüzgarlar

Üşüyorum

Yalnız kalmışlığıma dost

Sarılabilir misiniz eski bir sevgili gibi

Beni şiir yapan sokaklar kararmayın

Kararmayın

Papatyalar yanıyorken yüreğimde

Gün ışığı bile yabancı gözlerime