Beniz Kıyısı
ve cesaret oldu ilk harf
kime kaldı sözün anlattığı
az sonra öptüm alnının ırmağından
usul bir bahar yarasını sarıyordu
kaşlarındaki patikada
ince patlayışında üvey tomurcuğun
yüzün sırçadan bir anne çekirdeği
ayağım battıydı ve çamurdum çamur
bir defnenin elini buldum sende
/ki hayatın yansısı görünmez aynalarda/
sonra dalgın bir ara renktim kabul
öylece seviştim seninle
karıştırdım paletimde tüm gölgeleri
çırılçıplak kaldı kentli adımlar
-ama her gölge turuncu değil-
rüzgâr eğilmez saçağında yelin
dünya kareli bir defter
meridyen ve paralelleriyle bugün
okunmuyor yazımız
papatya ne diye büyüttü kendini bilmem
bir seviyor sevmiyor repliği nasıl olsa
her aynanın ardından baktım kendime
yüzüm mayalanması mahcubiyetin
soyundum ve teninde üşüdüm ayaz
yüksek kesimlerine yağdı ayrılıkların
bana kaldı güzün anlattığı