Benliğim
karanlıkta ki gölge gibi herşeyim, var olduğunu biliyorum,göremiyorum
yağan yağmura rağmen gökyüzünde kalmayı seçen güneş gibi sevdiklerim
kabuğunu kırmayı, yeşermeyi özlemleyen tohum gibi düşündüklerim
acıya rağmen sevmeyi unutmayan bir et parçası kalbim
varla yok arasında yorgun düşmüş, emanet bedenim...
saadete ulaşmak için ağlamam gerektiğinin bilincindeyim
gülümsememe inat durmamakta gözyaşım
şeytanın yanında, güçsüz kalmış, meleğim
vücuduma sıkışmış, tutsak,kötü ruhum
varla yok arasında yorgun düşmüş, emanet bedenim...
ben kendimi bildim bileli kulaç atmaktayım bu okyanusta
düşmanlarım girdap misali hemen ardımda
bu savaşı kazananlar beni bekliyorlar kıyıda,tam karşımda
tutma,bırak kollarımı ölüm meleği,kurtar beni son kez iyilik meleğim
varla yok arasında yorgun düşmüş, emanet bedenim...