Bensiz Benliğim

Sıkılmadım, kendime gelemeyip gitmelerden..

Tek yön bir bilete sığdırıp benligimi,

Kaçıp gitmek istiyorum buralardan..

Tüm benliğimi alıp yanıbaşıma, Ben'sizliğime yol almak istiyorum bazen.

Sıkıldım bitmek bilmeyen bu düzenden;

Ve tek düzeliğinden her şeyin..

İnsan densizce, haddini de aşarak,

Kendini bile bırakıp ardında, gitmek isteyebilir..

Ve giderken İnsan,

sokak lambalarını da alıp götürebilir bazen yanında..

Bir kuru gül dalını,

Tozlu raflarda unuttuğu,

Dar Ağacından Üç Fidanını da alarak..

Bazen çırılçıplak, çekip gitmek isteyebilir bir belirsizlikten insan.

Bazen, dımdızlak kalabilir ben'liğinin en kalabalık kavşağında..

Sıkılmadım kendime gelemeyip,

Kendimden geçip gitmelerden..

Bazen benliğini teğet geçip,

Gidebilir insan milyonlarca kez..

Bazen, sonsuz bir yolculuktur,

İnsanın kendine gelmesi..

Bu yüzden değil midir başkalarının yüreğinde soluklanmamız..?

Bu yüzden değil midir başkalarının yüreğinde kendi evimizi, benliğimizi arayışımız..?

Sıkılmadım, kendime gelemeyip gitmelerden..

Sıkılmayacağım..