Ben(s)izim

Uzuvlarım,

Bugün yorgun, yıkık, dargın.

Şu hayatın içinde,

Bir cinperisi gibiyim,

Dimdik, depderin ve hüzünlü vücudum.

Girdaplar, içinde dört dolanıyor bedenimin,

Aslına bakarsan

Yalnızlığım da karanfil kokuyor nefesinde.

Öpsem şimdi o küçük sedef ellerini,

Kırılır kalemim varlığında.

Olsun !

Kusura bakan bir dert ortağım bile yok

Bakarsan öyle oradan, oracıktan öteye

Sanırsın iyiyim.

Haktan öte iyiyim.

Yine de isyanım var,

Bir hüzün güneşi yakmasaydı eski fotoğrafları

Gerçekten iyiydim.

Bugünler de hepimizin üzüntüsü aynı değil mi aslında,

Bir sabinin ağlaması gibi

Feryat figan kalmadık mı uykumuzda

Bunca yakınlıkta bende öylece sensizim işte

Salıncaktan telaşla kaldırılmış çocuk gibi.

Seni düşünmekten

Kendim için dertlenmeye dahi vakit bulamıyorum.

Anla ki şimdi bir mahsun ismim,

Adımı koyan umarsız,

Sadetimi de cebine koyup gitmiş bir meçhule.

Bir öğretmenin telaşı gibi,

Yemen yangını var içimde.

Öğretebilsem seni çocuklara

Ürkerim gülüşünü o sevinç gürültüsünde aramaya.

Ha demeyle gidilmiyor işte

Ve hayat dediğin bir anda bitmiyor öylece.

Gökyüzü gibi yalnızım şimdi,

Bir kekeç oğlanın haykırışı gitmiyor kulaklarımdan.

İnanır mısın utanıyorum yokluğunda

Şimdi içimde bir isyan aşkın,

Sanırım dizlerimin bağı çözüldü,

Titriyorum böyle ayrı dudaklarından.

Yahut bir ağacıda sevmişliğim varsa,

Ki o ağaç da ayrılmışsa yapraklarından mevsimsiz

Ve bu yaģmurda bile susuz kalmışsa bir çiçek

Beni de sensiz kalmak korkutuyor işte.

Öfkemde yoğuruluyorum bugünlerde

Nasıl da yakar böylesine aşk gibi vuslat.

Ayazlarda bıraktı beni şimdi yokluğun,

Dudaklarım nasıl da çatlamış sana.

Ve ne kadar da susadım gözlerine.

Aşk kalınca sana,

Kendimi tanımaya başladım aslında

Dağlarda, kırlarda

Ve şehrin ışıklarının en parlak yandığı ıssızlığımda

Nedir bu kalbimdeki çelişki

Gözyaşlarımdan vazgeçtiğim gibi,

Kaçarsam ellerin gibi,

Kendimden de vazgeçmez miyim

Biz gibi...