Berfindim Bir Zamanlar
berfindim bir zamanlar
kar beyazdı benim adım
alışkındım üşümelere
dondu her güneşin uzandığında göz yaşlarım
asılı kaldı bakışlarımda buzdan düşlerim
kırıp döktüler içimde ne varsa
tükendi azar azar
sana ve aşka dair
tüm heveslerim
karanlık yüreğimde ay ışığıydı
içimde bir veda sızısıydın hep
avuçlarımda zemheri bir yokluk
binlerce kez öldüm yanıbaşında
intihar bakışlarında sustum
düştü gözlerimin çaresizliği önüme
büküldüm susuz karanfillerce
sahraya gömüldüm
sorma ela gözlü çöl ahusu kim diye
sensizliğin ıstıraplı kuyularında
günsüz geceler gibi siyah sulara düştüm
bir kaldırım tozuydu genzime dolan
ömrümün mor sokaklarında
yüreğim gölgene sığındı
ben sensizliğimle kaldım
yalnızlığımı da götür giderken
ayrık otlardan temizle aşkın bahçesini
her söz bir veda dudaklarında
sende her sevda
kendi yasasını oluşturmuş
ve sen yine de aşk diyorsun ya
aşk dediğin yar
onulmaz bir düşün karşılığıymış...