Berfu...

Ve itilmişliğin tiradında ilk sözü söyler kadın...

ben yaşayamadıklarımızı yazarken ikimize dair, sen yazmaya parmağımın varmadığı her ne varsa; parmak uçlarında yürürcesine yaşadın. işte bu yüzden dizlerimden sızan yaşamak kanaması, bu yüzden donuk bir katreyle belediğim dimağımdaki yaş adın. sol göğsümde sızlayan otuz yara, sol şakağıma sapladığın yüz on dört kurşun ve mahremiyetimden yitirdiğim altı bin altı yüz altmış altı kutsal şahidimdir ki, hepsi hepsi bir yüz görümlüğü namustu alnımdan araladığın...

affettim seni

-I-

senden önce kolonları affetmiştim

sesime çarparak kırılan duvarları

belceden dökülen naif firarları

affettim yokluğuna sürüldüğüm kıraç diyarları

yenilgiyi kabullenmek erdemdir çoğu zaman

kutsadım sırtımda kalan tüm yaralarımı

bir gün kendine taparcasına bağlanır insan

işte o gün kendinden en çok nefret ettiği andır

yıllara çelme taktım diye övünmemeli insan

yılların sana verdiği ıstırap,

götürdüğü çavlan misali zamandır

ve ben zamanı da affettim,

ıstıraplarımı da...

-II-

rüzgârı acıtan aşk şarkılarını tanrı söyler

bildiği tüm makamlara ezberletir sesini

kar sonrası berfu üşür düşlerim

yaşamak derim bir kelebeğin bir solukluk kaderine

içimde bir parça mıdır bilmem senden kalan

berfu derim ölüme baş tutan dirimime

sus der tanrı, sus...

berfu düşlerine düşen köz parçası

berfu şafakla gelen aydınlığın

sus der tanrı

sen zifirin zikriyle azalan sonbahar kadınısın

yapraklarımın ağırlığı altında ezilirken

özgürlükse kefaretim

sisifosu da affettim tanrıyı da...

-III-

bazı gözyaşları illegaldir

ve ben senin tuzuna mülteci kaldığın

damlalara sürüldüm serdar

düşlerim yeniçeri kederler silsilesi

şimdi rahmim hüviyetsiz bir zerreye tapmakta

kalbim sükutsuz bir aşka yardım ve yataklık yapmakta

hükmüm müebbet

beni hangi hücremden çağıracaksın

düşler geçiyor düşüşlerimin gözlerinden

ağır kanamalı bir aşk kollarımda can çekişiyor

memelerimden sızan süt değil zemzem

kulağına okuduğum küfür değil ayet

ağır dilemmalar ertesi nihayet

aşkı da affettim, gözyaşlarını da...

-IV-

kesrette vahdeti tanır mı insan söyle

hiç kimseyim

saçımı okşayacak tüm er ayalarınadır vicdani reddim

soyunmayı keşfetmiş etimin rengi öte çıplaklık bilmez

kerbela döngüsü bu acziyetim

hani o fahişeyi altına alarak aşkı sattığında

leylayı aldattığında

yani aslıyı kanattığında anlamalıydım / herkesim

sırtında tattığım uzaklık ve giyotin

saçların uzak iklimlerin kederi

vefakar sayılmaz gölgeler / öğrendim

yol ardı puşt bir kırılmadır ömrüm

helallik ister mi bilinmez mazi tenimden

uzak ufuklara kök salar gönlüm

maziyi de affettim, fahişeleri de...

ve yitirmişliğin tiradında son sözü söyler kadın...

tenimden bahseden kırlangıçların yalancısıyım. bulutlara dönüyorum yüzümü, gözlerini unutmak için. ellerimde kalbimin hıçkırığı... düşlerin ılıman iklimlerin yabancısı, sen bu damlaları tanıyamazsın. Gelip geçen her kısrak bir kehribar eksiltir düşlerinden, sen benim sağanağımda ıslanamazsın. bir yezidin rengini giyinir gülüşlerin neden sonra, 'ağla yar, cehenneme bulaşmadan beni anlayamazsın'

berfu ikimize dair bir şey

berfu şark ağıtlarının zılgıtı

affettim bizi...

mayısikibinonankara