Berhayat Olmak

Soyut bir coğrafyanın

Girizgâhı küflü sokaklarından

Yükselir arşa fukara ağıtlar...

Sefaletin volta attığı mıntıkada

Yükselir bir annenin çaresizliği

Bir lokma ekmek sancısı

Küçük bedenlerin

Cılız seslerine karışır...

Üzeri yamalı çocuğun

Yoksul elleri kir pas

Gözlerinde bulanık denizler

Ki, yalpalanır umutsuz bakışları

Ve dökülür zamanın mahremiyetine

Yırtık ayakkabısından

Bir kaç parmak...

Teneke barakaların

Olmayan sokağında

Hayat okulunun

Körpe mezunları filizlenir...

Sınırlarına

Fakirliğin en yüksek duvarını

İnşa etmiş kader

Yaması yırtık

Beli bükük

Ama alnı ak

İstediği tek şey;

İnsanca berhayat olmak...

25.06.2014