Beş Dolar

eve dönüş yolun uzun

yine taş atacaklar çocuklar aksayan ayağına

farklı olanı sevmezler Maudie

küçücük kırmızı bir bavula özgürlüğünü sığdırıp yola çıkmanın,

ailenin adını lekelemek sayıldığı bir zamanda

özür dilerim tatlım!

topal olan sen değilsin

doğuştan sakat bu dünya!

“hizmetçi aranıyor” yazıyordu ilânda

ev işleri nereye gidersen git kadının çilesi

ama sen o köhne evin duvarlarına

çiçekleri ve kuşları çizip boyayarak

kölesi değil kadını oldun resmî olarak

sevdin ve sevildin sen de bir nevi

öksüzler evinden bir adamdı kocan

nerede yatacağını sorunca ona

çocukluk yarasını açıp gösterdi sana

“bak!” dedi,

“ben hâlâ tek kişilik yatağımda,

sırtımda yamalı bir dirsek

ve ağzımda kokuşmuş ayaklarla,

yedi kişilik bir ranzayı içimde sabahlıyorum!”

mama verirken havladı köpeğin biri

ağrına gitti adamın yükseltirken sesini

köpekle hiç öyle konuşulur mu şekerim!

senden önce gelmiş hayvan buraya

senden daha kıymetli ve sözünün sahibi

sen o kapıyı örtüp evden çıkınca

aşkının esiri olacağını düşündü halan

ilk taşını ordan yedin b.ağrına

defolu kalbinin depozitosuydu sanki

etine geçirilen acılarla, kiralık düşlerine uyanmak yarınların.

ilk tokadını da suratına yiyince adamın

elinde dikiş tutturamayan çapulcu yaralarla

yeşil renkli bir kutu sulu boyan kaldı

deforme parmağınla çizdin o sevgisiz duvarı

“bu bir kuş” dedi adam şaşırırcasına

sofrasına katık gibi renkli şeyler kattığın

gagasını bile çizmemiştin oysa daha

susuyordu senin gibi kanadı kırık kuşların

ne anlardı ki adam kuştan muştan

altı balık alacaklıydı solucanlı oltasından

sonra bir kadın geldi New York`tan

“dünyayı nasıl gördüğünü çizip göster”dedi

ve “sat şu tablolarını beş dolara bana”

beş dolar cüretlik özgür hülyasını

delikli cebinden çıkarıp koydu masaya

üstelik kargo ücreti uçmaya dahil

evlendiniz sonra o adamla

bir çift eskimiş çorap gibi

yedi kişilik tapulu geçmişi de katma değer vergisi

tuvalde yüzünü henüz çizemediğin hüzünlü bir kadın

bu suskun evde

bu yalnızlığın içinde

daha ne kadar direneceği muamma

bir bebeğin oldu tatlı bir prenses

tıpkı annesi "grandma moses"

sen uyurken ne olduysa

gömdüler çocuğunu toprağa

kucağına alıp koklayamadan

kapıya taktığı sinekliği gibi adamın

kalbinden çıkarmayı unutmuşlardı vicdanlarını

çerçeveledin sen de duvara paslı hayatlarını

bir kuş, kulaklarına fısıldayan bir bal arısı

kocamış dünya bir tuvale sığacak kadar küçük

bir köpekten belki de çok daha fazlası

herkes yalan söylemiş Maudie

ölmemiş meğer minnoş bebeğin

ne kör, ne sağır, ne topal

eli ayağı düzgün bir içim su

uzağında büyüyüp serpilmiş cancağızın

yaşlı bir aileye satılmış şirin yavrucağın

üç kuruşa giden tablolarınla

yolunarak o melek kanatların

tutuşturmuşlar çiçek bozuğu ellerine

ucuza kapattıkları hesabın

bozuk yara üstünü hayatın

m.g