Beş Vakit(Sabah)

__

Doğruldu kafes misali yatağında sövgüleri böğründe,

Avuçları ile şöyle bir yokladı alın çizgilerini,

Evet merak etmesine gerek yoktu hala oradaydılar yüzsüzce.

__

Zamanı kırdı babasının bıraktığı köstekli saatte,

Annesinden yadigar boşluğa gebe uçurum kenarında da,

Dolanıp durdu vücudu ağırlaşırken,her sabah yaptığı şekilde.

__

Kalktı pencereye gitti yorgun kaldırımlardan geçti,

Yüzünü yıkadı damlayan bulutların gözyaşıyla,

Ardından duvarlara baktı,bakışları duvarları yıktı.

__

Sevdiği bir şiirden alıntılar yaptı kurumaya yüz tutan fesleğene,

Ilık ılık gülümsedi,yaprak yaprak döküldü heceler ruhuna,

Ve bir müddet kendini saran mavi ile kalakaldı öylece.

__

Bir tren sesi işitti semada yol alan,bir vapur sesi karada giden,

Mendiller gördü havayı ikiye bölen,güz dolu mendiller,

Gidişleri anımsadı,dönüşü olmayan zehir zemberek gidişleri.

__

Hayatının kadınını,bir köprü altında Anka'ya vereli çok olmuştu,

Yine de kör renklerle onun bir yağlı boya portresini yaparken,

Zorlanmak şöyle dursun,sanki kırk senelik yıkık Dali olmuştu.

__

Roma'yı,Paris'i aynalarda hissetti,ikisi de alımlıydı,

Biliyordu fakat hiçbirinin İstanbul kadar can olamayacağını,

Onun kadar mühürlü sevdaları bağrına basamayacağını.

__

Bir müddet bekleyip,camdan yüreğinin içerisinden bilyelerini aldı,

Sağına dülger balığını,soluna Tuana'yı oturttu,karşısında ise bir kedi yavrusu,

Başladı hayatın falsolarını vurmaya bir,bir,bir daha kendini kaybedene dek.

__

En nihayetinde boylu boyunca uzandı esen yelin üzerine,

Ellerini kırlaşmış saçlarında gezdirirken,hayaller serpti,

Sabahtı;

Acaba şu sıra ölür müyüm diye düşündü.

__