Beşiktaş'ta Ayrılık Vakti

Beşiktaş’ta seninle bir akşam vakti

Sarınırdık denizle dalgalı bir muhabbete,

Soğuktan titriyordu dudakların,

İkimizi ayıran o rüzgâr mıydı ne?

Sevmezdin çığlık atan martıları,

Gece kol gezerdi yalnızlığın karartıları:

Çığlıklar, haykırışlar, aldanışlar...

Senin yıldız gibi parlayan gözlerinde umut,

Bende akşam telaşının sarmaş hatıraları.

Vapur dumanları yıkılırken üstümüze

Yağmuru kurumadan sokakların,

Son satırını yazmadan bu şiirin,

Vapur yanaşmadan daha iskeleye

Diyorsun artık beni unut!

Beşiktaş’ta seninle bir akşam vakti

Sancılıydı gözlerim

Belki bir rüya idi

Bu sana son bakışım,

Kokunu son tadışım,

Beşiktaş’ta seninle bir akşam vakti

Anladım o an bir elveda idi.

Oysa sen bana bakarken

Ay doğardı çehreme,

Sen bana bakarken

Yıldızlar yağardı gölgelerime...

Beşiktaş’ta seninle son akşam vakti

Lambalar karardı, baharım sarardı.

Silindi bütün umutları yaşamalığın

Saatler durdu,

Benim bu sessiz feryadım Üsküdar'dan duyuldu.

Beşiktaş’ta sensiz her akşam vakti

Yüreğim sensizliğe yandı

Martılar ağladı aklımın seninle uçup gidişine...