Betik

anladım!..

senin bildiğin ama benden sakladığındı anladığım şey

gene de sürdürdüm umut denen yolda ömrü

günleri günlere ekleyerek...

sabah olduğunda akşamı bekledim,

akşam olduğunda sabahı!..

her yıldız kayışında

bir sevda yakalamak istedim her gece

sevdamıza benzeyen

tadı ağzımı yaktı!

anladım!..

düşündüklerinin aynasıydı gözlerindeki bakış

köpürerek akan nehrin tutuluvermesi

bir dönemecin girdabına yakalanmanın

bun'u ve kaçmak istemenin ikileminde yaşıyordun çaresizliği...

içine düşen bir yaprağı taşımak ve batırmamak içindi bütün uğraşın

bundan böyle uzağından aktın kıyılarımın

büyüttün özlemi!..

arşa değdi başı; baktın mı?

anladım!..

duygularının hepsini tutsak edip kapattın yürek denen zindanına

kaç kilit vurdunsa kapısına, hepsini kırdım ama

eksiğimdin çünkü!..

tamamlanmak ve yarına kırmızı bir güneş sunmak adına yaptım bunu

beni bağışla!..

bir de merhem olmak içindi arsızlığım yaralarına

ey ellerini özlediğim, ey kapısında beklediğim yar!...

darılmadın değil mi bana?

anladım!..

sessizliğini bozan bir rüzgardı saçlarına değen;

beklenmedik zamanda

bunaydı senin isyanın...

kaç dağ aşmışsa, kaç ova yürümüşse,

kaç denizin suyunda yıkanmışsa

hepsinden bir şeyler getirmişti sana

hepsini alıp yerleştirdin saçlarına; umarsızca ve sevinçle

kantaron kokusunu, buğday sarısını, suyun tuzunu

meleyişimi ve kimselere benzemeyen ses tınımı

sakın yıkama!..

öylece kal mevsimler boyu...

aldırma yağan karın soğuğuna

güneşin kavuruculuğuna

yalnızca ve sadece beni bekle!

baharı özledinse beni bekle!

beni özledinse beni bekle!

vazgeçme uzağındaki uzağından

o rüzgar gibi çıkıp geliveririm belki de

bağrını açtın mı?

anladım!..

korkuların sevmekten yana değildi beni

beni nasıl, ne zaman sevebileceğinden korkuyordun sen

daha doğrusu sevememekten korkuyordun

aynen ben gibi

yetmeyen hayalle sevişiyorduk

ışıksız, yıldızsız, örtüsüz...

ne zamanın karışıklığı, ne de mesafelerin uzunluğu durdurabildi bizi

aşkın çekiniksiz masalını yaşadı ruhlarımız

oysa gizemlerimiz vardı hâlâ

günaha ve ayıba inanmış yanlarımız...

birbirimize uzanamayan ellerimiz vardı

değmeyen tenlerimiz

karışmamıştı birbirine nefesimiz, terimiz

işte bunaydı karşı koyuşlarımız

bunaydı hiçbir zaman kazanamayacağımızı bilip tutuştuğumuz

savaşlar...

kılıçların kınında oluşu değildi anlatmak istediğimiz

bu yüzden sustuk ve baktık içimizde açılan kuyuya

gökyüzüne yazıldı çaresizliğimiz, dağlara ve ovalara...

deniz diplerine

daldın mı?

anladım!..

'bitmeyen bir oyunun ebesiyiz biz' diyorsun

sevdanın!..

gözlerini yuman kimdi peki

hangimiz saklandı duyguların duldasına!..

hangimiz korktu yalnız kalınca;

üşüdü ve arandı yuvasından çıkarıp gözlerini

sormadık mı hiç birbirimizi kurda kuşa!..

merak ediyorum:

bir kere olsun ağladın mı?

anladım!..

senin bildiğin ama benden sakladığındı anladığım şey

'seni seviyorum' diyememek batağı!..

ne kadar çok dalarsak içine, o kadar çok insan olma çabası yani

yani hiçliğe çekilen çizgi gibi kara, derin ve silinmez

"kesintisi olmasa hiç" diyorum

eğrisiyle, doğrusuyla mühürlesek sevgiyi yüreklerimize

olmaz mı!?

olur elbet

kendi sorusunun yanıtında boğulan yüreğimin sesiyle olur elbet!..

yeter ki cesaretin olsun biraz

biraz da sesin!..

duyması bana kalmış sevgilim!..

sen yeter ki 'seni seviyorum' de!

deneyip bağırdın mı?

bir kere

yalnızca bir kere!..

adım yankı kayalığıdır

ses veririm

anladın mı?