Beyaz

tüm yalnızlığı ile sökülür gelir

dağlar aşar şehre iner

pelerin çekmiş kara şovalyedir gece

sokaklarda ışık gölge kovalar

esir alır gündüzün kara eşi

parmaklık çekilir parkelere

parke çekmeyen garibe

titremek düşer gökten

yeni pansuman tutmaz

henüz bağlamamış kabuk

gözün nem hali de

tortusunda tuz

acıtır yaka yaka

üstü her daim kanayan yara

Şehirlerin en karasalında

yumuşak yürek filizlenir

zemheri kaplı iken

sokakların diz boyu

güvercin adımları ile

yürürken fil dişi kulede

bir bir maskesi düşer insanların

beyaz günah kapatır

beyaz yara kanatır

beyaz berekettir doğacak bahara

beyaz savrulur

musalla gibi siyaha