Beyaz Perdeler Şehri

/Ferda için hüzünle.../

Ağzıyla kuş tutan denizlere benzettim kendimi

yorulup bağdaş kuruşumuzu zaman kıraathanesinde

dilimizdeki çok küfürlü paragrafları

zayıf ayrılıkların bıraktığı vurgu haritalarını

yüreğe düşen ölüleri ve seni...

sesiyle denizi uyandıran geminin ufkuna

şileplerin salladığı rüzgârın çağrısına direndim

kısa adımlarını resimledim sandalların

deniz demektir dedim balık kokulu bir adam

bir deniz kaç insan için yaşam...

eski zaman filmlerinin gülüşüne benzettim kendimi

siyah beyaz hüzün tezgahlarına içten

jönlerin kötü adamları huzura çağırdığı

beyaz perdeler şehriydi gönlümdeki yıkıntı

uzun metrajlı yataklarında gecenin...

sen iskambil kağıtlarında ararken aşk ikilisini

ben denize a/zar attım kırgın bir manolya...

ezberleyemedik sevmesini!