Beyazlar Mevsimi

Gözlerimden tattığım bir aşkın

Şiirimin asılmasına tanıklık ettiği

O beyazlar mevsimindeyim...

Aralık,

Usul usul üşüyorum ve

Çözülmüş bir bulmacada

Masum birkaç kelime arıyorum

Gözlük camlarımda buhar

Arkasında gözlerimin sakladığı

Bir ayrılıklar dünyası...

Kaldırımda yürüyeceğim

Bu sefer ıslanmadan

Sararmış yaprakları

Ve yer yer birikmiş yağmuru

Uyandırmadan...

Varacağım bitmez tükenmez yolun

Yalanlarla dolu sonuna...

O sıra

Ara sokaklara biraz senden

Biraz kendimden

Bahsedeceğim usul usul...

Aynı günün bilmem ne vakti,

Sahil kenarında midyeciler

Ve içi su dolu bir mavi

Ve hezimete uğramış ben...

Hangi dilce konuşacağım

Mavinin hangi tonuna hitap

Hangi dalgasına eşlik edeceğim

İnsanoğlu işte...

Aciz kalmanın ötesine

Ötesini bırak bir kenara

Aciz olmaktan bile yoksunum

Bu ne tür beyazlar mevsimiydi ki

Durağından caddesine kadar

Bir ben üşümekte

Bir benim ellerim cepte...

Uzun uzadıya gidiyor ömrüm

Sordum

Alev yanan gözlerime sordum

Eski sevgiliyi mi özledin

Şiirini astılar diye mi kırıldın

Yahut

Dar mı geliyor sana hayat

Kendime sordum

Cevap veremedim...

Meymenetsiz akşam,

Şimdi üşüyor işte

Yol, şehir, zaman...

Herkes üşüyor

Bu sefer ben yanıyorum

Sancı dolu iç dünyamda...

Öznesi ve nesnesi eksik

Bir cümle var içimde

Boşluktayım...

Kırgınım...

Bu bendim bir taraftan

Ben değildim öbür taraftan

Beyazlar yağmadı diye

Kırgınım bu akşam

Unutamadığım biri var diye

Yorgunum bu akşam

Bu akşam ben

Kimdim, neciydim

Yine bilmiyor

Yine anlamıyor

Yine anlatamıyorum da...

Zamanları dağınık bir dünyada

Kolları bağlı şiirimin asıldığı

O beyazlar mevsimindeyim...