Bıçağımın Ucunda İstanbul Vardı

Gecenin göğsünü emdim

Bıçağımın ucunda Şehrazat vardı

Kent dokunsan susar dokunmasan ağlardı

Hüzün kırmızı ilişmişti yakama

Ceketimde eski günlerden bir filinta duruş

Göğün yanına uzanıverdim

Ateşin suyunu içtim

Dilimin ucunda İbrahim vardı

Çocuksuydu hiç olmadığı kadar İstanbul

Hiç olmadığı kadar tanıdıktı Kız kulesi

Ellerimi kokladım naftalin kokuyordu

Ne kadar da barışıktı Fatih'le Beyoğlu

Ateşle barut yan yana uyuyordu

Aynalardan seçtim bir suret kendime

Burnumun ucunda Kafdağı vardı

Masal bitmeye görsün ceylan olur ağlardı

Suya düşerdi ay ışığı ıslak ıslak

Sırtüstü yatardı martılar uğuldayan rüzgara

Bıçağımın ucunda İstanbul vardı

Kahredici bir kaç mısra içerdim

Kalbim kanardı