Bıçak Sırtındaki Gözyaşı

Gözünden düşürdüğün,

Gözyaşı olmaktansa

Yüreğinde sakladığın,

Bıçak yarası olurum.

Bir sonbahar rüzgârı eserken dudaklarımda

Ağır gelmeye başlıyor sen olan her cümle gözlerime

Ve yaprak yaprak düşüyor adın

Damla büyüklüğünde,

Islak bir tat bırakarak

Beni öptüğün tüm gamzelerime.

Islıklarıma, sisli bir sensizlik çöküyor

Ellerin yerine,

Yalnızlık dokunduğunda avuçlarıma.

İşte o an

Nefesime bıraktığın ağustos bile üşüyor

Eylül kokan avuçlarımda.

Araftan, cenneti izlemek gibiydi

Gözlerinde bizi düşlemek

Her göz göze gelişimizde

Sonsuzluğu küçük düşürecektik

Öpüşmelerimize sakladığımız cümlelerle

Dudağımıza yapışan imgelerin anlamları

Sadece sende ve bende olacaktı

Ay tutulması şahitliğindeki

Biz olmanın nikâhında.

Suçlama beni gidişimle

Dudaklarının arasına kurduğum intihar sehpasına vuran,

Sendin sessizliğinle.

Ve bendim,

Sessizliğindeki yabancıyı dinleyip,

Bana ait olmayan sözleri gözlerinde okuyan.

Tüm yüreğine sığınmak isterken

Başkasının virgülüne denk gelen

Okumasını hiç beceremediğin bir şiirdim ben.

Gidişim bu yüzden.

Adım,

Vicdanına işlendi dövme niyetine

Ben düştüğümde aklına

Cam kesiklerinin sızısında olacak pişmanlığın

Ve anlayacaksın

Can kırgınlıklarının ne çok acıttığını.