Bi Çay İç
kaygan bir zeminde gibiyiz
ayakta durabilmek için
debelenerek geçiyor hayatlarımız
düşe kalka sendeleyerek
doluyor miadımız
günler de yerinde durmuyor hani
sürekli bir insanvari panik
sürekli bir tükenmeyen telaş
tıpkı mesaisi hiç bitmeyen
huysuz bir vardiya amiri gibi
sürekli bir usta çırak savaşında
fütursuzca tamamlıyor rutinini
"Bayım nedir bu telaş?"
"Boş ver yahu! Beklesin hevesler."
"Dur! İki dakika soluklan, bi'çay iç!"
diyemiyorsun mesela hiç
sürekli sefil bir curcuna
sürekli sefil bir sürek avı telaşı
gecenin şavkında
bir çıkıp bir kaybolan yakamozlar misali
bir varmış bir yokmuş kalan ömrümüz
muhtemelen ikindi dolaylarında
kuytuda kalmış bir günebakan
ya da kuşluk vakti nöbetçi bir süvari gibi
kıl payı yaşayıp da gece gündüz
yatağında huzurla ölen yok henüz
az değil mi bu hayat bunca emeğe acıya
hiç kimsenin ölesi gelmemişken daha
halbuki bütün yollar sevgide kesişip
sonunda ölümle kucaklaşmıyor mu
yani uçanın da kaçanın da yolu bu
var olanın da serabın da sonu bu
sonuçta biz sevdikçe var olmuyor mu dünya
şöyle uzatarak ayaklarımızı
kuş tüyü kıvamı yaşanacak yeni anılara
sırtımızda salkım söğüt
aklımızda afacanvari bir hayat
biraz hüzzam biraz hicaz
yaza ramak kalınan
ama hep bahar olan günlerde
yeşilin makamında
mavinin huzurunda yaşasak
şöyle püfür püfür tenha
şöyle mışıl mışıl ehl-i keyif
öyle tadımlık değil hani
yani tıka basa
doyasıya yaşasak
yani canımın içi
"Dur! İki dakika soluklan"
"Boş ver her şeyi"
"İyisi mi otur şöyle de adam akıllı bi'çay iç"