Bilemedik Sevdanın Amentüsünü

Bilemedik sevdânın amentüsünü...

Bilecek kadar talebe olamadık...

Beşikteyken başladı sevdâmız

Önce anaya...

Onun kokusuna, yüzüne sevdâlandık,

Anam dedik, bağrına bağlandık...

Sonra biraz daha geçince yaş,

Bu sefer sevdânın rengi değişti,

Cismi değişti...

Anadan ayrıldı sevdâmız

Gitti elin bağrına bağlandı...

Ana kadar kıymet bilmeyen,

Ana kadar merhamet duymayan,

Ana kadar özlemeyen,

Ana kadar sevmeyen birine

Muhtaç oldu kör olmayası...

Sevdâ dedikleri gâfil,

Anadan gayri yâr mı olur sözüne

Olur, dedirtti;

Ondan sonra ne tekerimiz yolunda gitti

Ne de huzuru tutabildik avuçlarımızda...

Darmadağın olduk elin gönül kapısında

Çalmaz olaydık o mel'un kapıyı...

Bilemedik sevdânın amentüsünü...

Nasıl yazılır, nasıl okunur, bilemedik...

Bir türkü tutturduk yol boyunca

Kar da yağdı, sel de geçti üstümüzden

Bana mısın demedik...

O kadar yol aşındırdık da

Bir kapıdan içeri giremedik...

Bilemedik sevdânın amentüsünü,

Harçlıklarımızdan biriktirip aldığımız oyuncaklar

Bir anda mutluluklarımızdan biriktirip aldığımız kocaman dertler oldu...

Acımazdık gönlümüze, o da bize acımazdı

İki kafadar aynı yolda yanar giderdik...

Bilemedik sevdânın amentüsünü...

Ne okuyabildik, ne dinleyebildik...

Bir inadımız vardı sevdâyı tepmek için

Bir uslanmaz gönlümüz vardı....

Hem yanardı için için

Hem kanardı...

Gönül, aklın yoluna barikat kurardı,

Gözümüz her şeye hipermetrop bakardı ondan başka...

Telgrafın tellerine kuşlar mı konar, bilmezdik.

Ya da postacı kapıyı kaç kere çalar, umurumuzda mıydı?

Bir sevdâ teline konmuş iki kuştuk biz,

Biri bendim, biri gönüldü, çaresiz...

Ve sevdâ kapısını yüzlerce, binlerce defa çalmamıza rağmen

Açan olmadı,

Bekleye bekleye sıfırı tükettik biz...

Bilemedik sevdânın amentüsünü...

Hocaların nefesi yetmedi okumaya,

Minarelerden selâsı çağırıldı sevdâmızın...

İlk toprağı atan da bizdik,

Beyazlara bürünüp içine yatan da...

Bilemedik sevdânın amentüsünü,

Bilmezlikten geldik belki de...

Arada uçurumlar yoktu,

Yan yanaydık...

O ne isterdi, ben bilmezdim

Ben ne isterdim, o bilmezdi...

Bilemedik ne istediğimizi

Ve sonra bir şeyi öğrendik ki;

Aslında sevdâ dedikleri

Ayrılınca başlıyormuş...

Eller ayrılınca,

Gözler ayrılınca,

Gönüller ayrılınca...

Ve aslında ayrılık kavuşmayla başlıyormuş,

Bilemedik...

Bilemedik sevdânın amentüsünü,

Okuduk ardından üç Gulhü, bir Elham...