Bilirim...
Aslında en büyük ceza yalnızlıktır.
Yalnız kalmak istiyorum diye bir şey yoktur.
Yalnızlık, sadece ve sadece ona mahsustur.
Kalamazsın bir başına, devam edemezsin.
Sürdüremezsiz benliğini, bensiz süremezsin gemini.
Bir ben daha istemeyecek gibi değilsin çünki.
İstersin bilirim...
Kendinden birisini, elbet yanında göreceksin.
Seveceksin tabi, beklide yine üzüleceksin...
Yine ağlayacak yüreğin, ya da hiç susmayacak kalbin.
Ama bir daha tadacaksın, aşk denen yalanı.
Bir daha tadacaksın, en acı yanıyla aşkı.
Bir yalan daha yemem deme bana.
Yersin bilirim...
Yürüdüğün sokaklar kovalar geçmişini.
İsteme onlardan bir daha geri dönmelerini.
Bilirsin, bilirsin hayat umutlarla doludur.
Bitirdiğin kalpte doğacak çocuk sence mutlumudur.
Geçtiğin o sokaklara sığınmadan yaşlanamazsın.
Bir daha Geçmem deme o sokaklardan.
Geçersin bilirim...
Yazılan mektupları attın sonunda adresine.
Anlattıkların gör bak anlaşılacak hep tersine.
Kıyma, etme dönmez hayat tersine.
Yiğitçe sever gönül, hayatı istercesine.
Bakar tadar zehrine sonunu görmese bile.
Bir son daha kalmaz canda deme.
Kalır bilirim...
Tamam, unutmak zor, ama imkânsız değil hayatta.
Biter gider umutsuzluklarda, boşuna ona takılma.
Sadece o yok hayatta, benliğine aldanma.
Kapılırsan, kaybolursun, bu yalan dünyada.
İstemiyorsa diretme, indir bayrağı yarıya.
Bırak ipin ucunu, bak sen yarınlara.
O giderse, yapamam, yaşayamam deme bana.
Yaşarsın bilirim...
H&Lcy