Biliyordun Sevmesini...

kaç kez yazdım,

iki dize daha fazlalaşsın diye aşk....

inancımdım,

kamçılayıp mişli geçmiş zamanları

şimdiki zamana yaslanmak...

/oysa,

süngü düşürüyordu herkes...

kimi boynu bükük,

kimi gafil..../

korkmalı mıydım?

acemi sevgililer gibi,

iliğine kadar tutuldum..

uçuk hevesler besledim habire,

sevdikçe daha mı anlamlıydı şiirler

.................şarkılar ?

.................................bel ki de !

ölüme anlam veremediğim için,

hayatı roman gibi okudum

her satırda yaşadığımsa

.........sendin.....

ve ,ne vakit konusu olsa sevdanın

destanını yazabilirdim aşkın...

ahhhh,

bir gözleri ela diye !

yüreğime abanıyordu yaslı bir seher,

öylesine cisil bir yağmur gözlerimde

kalbimse,

gümbür gümbür...

kayda düşüyordum sevmelerini...

bazen fütursuz,

bazen hudutsuz....

öyleyse,

hiç ara vermeden

son nefeste ,son ana kadar

yakan topu oynamak gibi

sevmesini bilmeli diyordum,

bilmeli sevmesini...

aslında azdı müptelası şiirlerin,

ağzında gül açardı şairlerin,

sen ki;

sevdayla düşüp,

sevdayla kalkan

soğuk garlarda, solgun yüzlü

yüreğimden buharlaşan şiirlerle beslenip

öğrendin sevmesini...

denizler içtin sevişirken,

susuz ozanlar gibi...

onca mutsuzluğun içinde,

aşka üfledin nesefini...

sen ki;

biliyordun sevmesini....