Bindiğin Atını Dalgalara Sür
Ağlarsın duyduğunda temelli gittiğimi
Kızaran gözlerde bebekler büyür
Önü alınamaz dalgalar sende
Mutat harekete dönüşür canan
Bindiğin atını dalgalara sür
Sarmaşık kol atar has toprağında
Bükülüp dolanır can fidesine
Emerken suyunu usul usul, sen
Farkında olmadan kurur gidersin
Vasıfsız, otlara olursun esir
İnce bir sızıntı olur yürekte
Dağlarda karların erimesinden
Damla damla yere yürümesinden
İlham alacaksın fakat bilinçsiz
Doğal mecrasında gelişir gibi
Duyacaksın içte büyük teessür
Oturup divana cam kenarında
Gayri ihtiyari ufka bakarsın
Aklından geçerken eski anılar
Kimi renkli, canlı; kimi donuk, mat
Kalbin çarpmasıyla bazen anlarsın
Bazen de anlamaz öyle durursun
Elinde tuttuğun kara kalemle et bana tesir
Çınlarken kulağında zamanı delen
Silinmemiş sesler nasıl da berrak
Tıpkı bir pınardan akan su gibi
Tertemiz ve serin damarlarına
Karışıp kanını hızlandırırken
Kuşları ürkütme içinden öksür
Ağlarsın; saklama, göstermesen de
Gözlerin gülerken derinlerde sen
Rüzgâra tutulmuş yaprak misali
Hasretle beklersin koparıp daldan
Alıp götürecek o son esinti
Mutlaka gelecek seni almaya
O halde durma, kalk kendini dür
....Elazığ, 07.06.2012...