Bir Affedilişin Yakarışı

Yorucu bir iş günü sonrası,

Raflarda tüketemediğim,

Meze sofralarımda yudumladığım

Şişesinde durmayan alkolik yaşantıma racon kesen acımtırak yüzlere,

Alt geçitleri mesken tutan etleri satılık fahişelere,

Köşe başlarında piçleşmiş köprü altı dipsizlerine tükürerek

Bitmek bilmeyen şarhoşluğumla yürüyorum.

Sövüyorum,

Yürüyorum,

Sövüyorum,

Susuyorum...

Gece boyunca ayakta durmuş bedenimi bırakmıyor tükenmişliğim.

Yorgunluğun hiç bırakmamacasına çullanarak çökmesi

Yıkamaz, yıldırmaz beni...

Nerdeyim, ne yapıyorum?

Günlerden bilmem ne...?

Haftanın bilmem hangi günü?

Kaçıncı uykusuz gün doğumum?

Bilmem ki...

/.../

Güneşin doğuşuna hantal adımlarla sürünmemin

Çimenleri ıslatmakta olan çiğ tanelerime,

Eski bir hicran yarasının da,

Binlerce defa kanayan kalbimin öteki yarısına damlamasıdır hüznüm...

Gece boyunca ayakta durmanın verdiği yorgunluğun üzerime çullanarak çökmesi,

Uykuya defnedilen yolculuklar sonrası

Beynimi vurmuş, kılcal damarlarımı kabartmış, yüzümü soldurmuştu.

Görünen ışıklar arasında yitip giden

Beyaz mermerlerin soğuk buğusunda saklanan isimli yaşayanlara

?Selamun aleyküm ey ehli kabirler? deyip,

Mezarlığın karşısında çiçekli yolda ki ezdiğim kaldırımlar şahidim olsun

İki aydır kesmediğim, kesemediğim

Kirlilikten geçmiş, aşırı kirli sakallarım yüzünden ağırlaşmaya başlayan

Suretimin verdiği rahatsızlık,

Ruhumda yorgun adımları hastalığa meylettirir cinstendi.

Aşırı derece de rahatsız oluyordum.

Hasta oluyordum

Yoksa hasta olan onlar mıydı?

Anlamadım işte...

Yüreğimde kaybolmaya yüz tutmuş,

Eskiye demirleyip,

Yeniye tutunmaya çalışan küçük bir serap görmüş gibisinden,

Yitip gidenlerimin ardından ağlamaklı.

Gözlerim de yaş,

Sözlerimde yaslı sıcak bir telaş ...

Giderek üzülen,

?Hemen şimdi bende ölsem? diye çığlıksı figanlara sarılan

Vücudumda geceden kalma ısrarcı yorgunluk sonrası

Gidenin ardındaki ?sonpişman? ben,

Yetmişlik delikanlıların durgun adımlarına benzeyen

Bir ömre bedel yolda yürürken

Kulağımda cızırdayan müzik eşliğinde,

Bir şarkı,

Bir şiir,

Ve bir satırdaki ?mana olsam? der demez,

Uyuyan ruhumu uyandırmaya kalkışarak

Düşünüyorum;

Biraz sonra eve varmanın,

Sıcak yatağıma kavuşmanın hayaline sarılıp

Küçük bir umut görmüş edasında

Eski kitapların arasında boğulmanın

Ve kaybedilenleri geri kazanmak adına

Durduramıyorum kendimi

Saklansam da, görmemezlikten gelsem de boş.

Ayaklarım ilerlemiyor bir türlü.

Hantallaşan et parçamla boşluklarda ağır aksak kağnıyım şimdi.

Sallanıyorum,

Düşüyorum,

Yıkılıyorum,

Yürüyorum,

Düşüyorum...

Savaş meydanlarında düşmana yenik düşmüş ?Yiğid Mehmedim?

Yüreğime dolan efkarlı cigaramın ateşini merminin sıcağıyla yakıp

Üşüyen ruhumu ısıtmaya çalışırken

Pamuk beyazı dumanında yok olmanın şuuruyla,

İçimde bitmek bilmeyen

?Unutulmuş masalsı günlere/isimlere? susuyorum...

Yitilmişlikler içersinde ?aciz kulum?.

Bitmişliklerde bitiyorum.

Ve yürüyorum...

İçimde batmakta olan güneşe inat

Elimden kayıp gidenler/im için susuyorum

Yürüyorum,

Sessizce ağlıyorum,

Yutkunuyorum,

Gidiyorum,

Ağlıyorum,

Yürüyorum,

Ağlıyorum,

Yorulana dek.

?Ne de olsa kaybeden benim? yine...

Not: Ateşe düşmüş kar gibi eriyorum. Özür dilerim beni affet... (uzun bir süre şiir yazmayacağım ve yayınlamayacağım. sevgilerimle dostlarım...)

NeYzEn..