Bir Akşam Mektubu

Beş koca gecedir düşlerimdesin:

Volta atarken soğuk caddelerde,

Odamda

Ve bu son şiiri başlamışken yazmaya..

Sönüyorken kentin ışıkları:

Gökyüzü kucaklaşırken yer kabuğu ile

O siyah saçların belirir,yüreğimin üzerinde,

Ne güzel şeydir konuşmak sabahı seninle..

Beni zapt eden birşeyler var,

Yoksa hani dayanılmaz işkencedir yokluğun..

Elleriyle okşuyor karanlık yanaklarımı

Güneşden kalma bir sıcaklık,

Ve papatya kokusu işliyor tenime,

Rahatlatıyor yorgun bedenimi,

-Ki benim akşamlarım hep böyledir

Gelir; çalmadan kapımı girer,

Henüz ben buyur etmemişken

Oturur vesikalık resminin en dibine...

Bir kadının günlüğünü yazıyorum.

Yine ben yazmalıyım senin yerine:

Parmaklarını süsleyen yüzüğü yazmalı

Yada en alt çekmece'deki beyaz kazağını,

-Belki de görmezden gelerek seni,yazmalı

Kazağı işleyen kadının kırmızı ellerini,

Altın madeninde akşamı dört gözle bekleyen

Fakir ama onurlu işçinin, alın terini..

Hiçmi yazmamalıyım?

Koşarak çıkmalıyım dışarı

Ayın beyazlığını taşımalıyım karanlığıma,

Tam hapsetmişken onu kendi aydınlığıma

Yüksek sesle okumalıyım adına yazılanları..

Uyuyup kalacağım bir köşede:

Kuş sesleri ve fabrika otobüsleri

Uyandıracak, sahabın ilk ışıklarında

Solgun göz bebeklerimi,

Ve devam edeceğim kaldığım yerden

Yaşamaya

Yaşarken seni yazmaya...