Bir Alo De

Birazcık insafın kaldıysa içinde,

Bir "alo" de, fark etmez.

Gecenin üçünde olsa bile,

Uykumdan değil, hasretimden uyanırım.

Son kez sesini duymak isterim,

Gözlerin benden çok uzaklara baksa bile.

Rüzgârlar artık kokunu getirmiyor,

Hatıralar yetmiyor avunmaya.

Vicdanın hiç mi sızlamıyor,

Seveni böyle ateşe atmaya?

İnsafsızlık değil mi bu, söyle...

Nerdesin, nasılsın?

Hangi şehrin gecesindesin?

Ben seni her nefeste yaşarken,

Sen beni nasıl unuttun?

Bir "alo" de, yeter bana,

Ömrümü veririm bir kelamına.

Bir sesin değsin yüreğime,

Belki diner bu kanayan yara.

Sensiz geçen her gün,

Ömrümden çalınmış bir yıl gibi.

Gülmeyi unuttum ardından,

Aynalarda bile yabancıyım kendime.

Adını içimden silmeye çalıştım,

Kalbim razı gelmedi.

Ne sen döndün bu yollara,

Ne ben vazgeçtim beklemekten.

Bir ömür tükendi gözlerimde,

Seni bir kez görebilmek için.

Belki mutlusundur şimdi,

Belki adımı bile anmıyorsun.

Ama bil...

Ben seni değil,

Sensiz kalmayı yenemedim.

Birazcık insafın kaldıysa içinde,

Bir "alo" de, yeter bana.

Gecenin üçünde olsa bile,

Koşarım yine sesine.

Nerdesin, nasılsın söyle,

Kimin oldun benden sonra?

Ben hâlâ seni severken,

Sen nasıl sustun yıllarca?

Bir gün olur da vicdanın konuşursa,

Arama beni...

Çünkü seni bekleyen adam,

O telefonun başında öldü çoktan.

Şimdi hangi şehirde olursan ol,

Bil ki dualarım hâlâ peşinde.

Sana kızamadım...

Kendime de kıyamadım...

Ve bir gün...

Bir şarkıda sesimi duyarsan,

Bil ki o satırların hepsi sendin.

Ben sustum...

Acım konuşmaya devam etti...