Bir Alt Geçit Melankolisi

-bazen adamlar, kadınlar, hatta çocuklar

ölürler içlerinde şehirlerin

son durağıdır morg mavisi

bir gece treninin

bazen ölür şehirler de

içlerinde öldürdüklerinin

-

siz hiç geceyi damıttınız mı göz bebeklerinizden

bir pencereyi açmayı denediniz mi karanlığınıza

-

aşağıda belirsizler

yukarda tanımlılar

biri diğerinden bihaber

-

şiirin tiner kokusu yakar dudaklarınızı

ayrılıkların jilet kesiklerinden muzdarip

-öyküleriniz-

hiç boşlukta sallandınız mı sahi siz

yaşamak dik açılı bir günahtır

vurur düşer üzerinize

Michelengelo'dan

gülünç bir panayır eşliğinde işten değildir

olmamaktan aforoz edilmeniz

--

gün ışığı Hades dövmenize vurdukça

yanar kanatları bitişik bir yarasa sanki

kavrulur Anka gözyaşlarından

-deriniz-

hiç rayların üzerine devrilen bir kelebek gördünüz mü siz

--

her daim kulak eşiğinizde toprağın sesi

ve en sevdiğiniz kitap satırları, uzunca

Notre Dame esiri

--

lütfen oturunuz yanıma ve

iki kadeh içiniz

belki herkesçe kendinize gelirsiniz

-bir yalana inanmanın tuhaf samimiyeti

bir aydınlığı öpmek

kent dudaklarından sızdığınca-

buyrunuz

buyrunuz