Bir Anne Yüreği

içinde ne yoksa dışın odur...

her geçen gün

daha çok uzaklaşıyor insanlar birbirinden

herkes birbiriyle menfaati derecesinde dost /arkadaş

sonra silip atmak birbirini

artık çok daha sıradan

ve sıradan bir ağustos...

kırlangıçlar

şiirlere konu olmayacak kadar uzak

beton barikatlarından

toprağın sesini duymuyor artık hiç kimse

yağmurun merhametini

bilemeyecek kadar nankör

ekonomi çığırtkanları

papatya fotoğraflarının ardında

bıçaklar bilenip

namlular temizleniyor

kan bulaşığı elleriyle

salyalar saçarak haykırıyor barış zebanileri

günü birlik sevmelerden

türkülerini çoktan küstürdüler memleketin

insanlar hiç durmadan

kendilerinin ne kadar iyi

güzel

temiz

ve merhametli olduğundan bahsedip duruyor

sizce gerçekten öyle mi ?

çığlıklar içimizi dağlarken

kör ve sağır kesiliyoruz dünyaya

varsa yoksa kendimizin iyiliği

görmemezlikten geliyoruz

asıl görmek zorunda olduğumuz yok yoksulluğu

artık

kan ve gözyaşıyla yükseliyor insanlık her coğrafyada

yetim çocuklar sokaklarda

savaşın

ve öfkenin ağırlığını tartıyor kırık terazilerinde

ve sattıkları mendil

yetmiyor artık kendi gözyaşlarına

burnunu kazağına silen

kirazdan kulağına küpe yapan çocuklardık

ne oldu da bu hale geldik hepimiz

ağıtlar yakıyorum içimin ayazına

içimin şefkati ve

doksan dokuzluk bir tespihin sabrıyla

şiirimin ve

sözümün bittiği

bir anne yüreğidir şimdi kalbim