Bir Aşk Manifestosu
Artık sen yok şiir yok, bu şiirin harabesinde
ben ölüyorum devrik cümleler kurarken
oysa ki seni sonsuza dek sevebilirdim
bilirsin zemzem kadar sana susamışım
savaşa katılmadan sulh yapmadan
bu gece gözlerinin hançeriyle öleceğim
damla damla gözlerimden akıttığım sen
birde dalgalanan al bayrak vazgeçilmezim
bir gökdağ gibi engindi sana olan sevdam
bu gece efkarım harlanınca yakarım bu şiiri
belki yurt olurduk seninle birlikte kim bilir
ben buğulu unutulmuş şiirler söylerdim
sen şarkıların kaderini yazarken nazlı sesinle
belki ben Nuh olurdum sen tufanlarım
hadi boşverdim herşeye rağmen seveyim seni
evet olabilirdi, belki de biz asla olamazdık
evet beni sen vurdun kör bir hançerle
uğruna ölmek isterdim, lakin zaten ben ölümlerden geldim, ölümler bana toy gibiydi
bu gece ay tutulunca yeniden
bilemeyiz belki sana tutulmuş olurdum
cümle alem bana deli divane derlerdi
sonra belki sen tek başına şavkım olurdun
düşünüyorum da hayır sen şavkım olamazsın
asi protestanlar gibi çarmıha vurdun ruhumu
oysa dörtnala uçan süvari gibiydi yüreğim
yüreğimi sen çaldın, Tanrı senden razı olsun…
...bilirsin harabe şehirlerde bıraktım anıları
belki unuttum sevdiğim kadınları, sen hariç
her yer sana benziyordu, mabetim hariç
dinle uzaktan bu gece divane saz tellerim
belki senden önce her gece mozart dinlerdim
seni unutmak için bir ecnebi kadını sevebilirim
belki ölüme meydan okuyup yine seni sevebilirim...
...bilirsin sardunya, kekik kokulu bizim yöremiz
gök dağlarımız engindir, merttir töremiz
boşver bu gece beni öldürebilirsin diyorum
korkma kurşun atmadan da bunu yapabilirsin
unutma belki yine seni sevebilirim
sessizliğe serenat okuyan namlulara inat
sen yoksan efkara dumana ihtiyacım var
bak ateşi harladım yakıyor çalkarası bağları
sensizlikte küfürlerim Nietzsche gibi isyancı
inancım bir alev Hayyam'ın sarhoşluğu gibi
bir yudum çay bir nefes sen günahlarım
seni düşününce esen poyraz nefretlerime ayaz bağlar...
bak bu gece harladım ateşi yakıyor yüreğimi
oysa ki biliyoruz Karl Marx'ın manifestosu gibi imkansızdı aşkımız
bozkırdan esen dört rüzgar gibi de olamadık
neyse boşver be güzelim
belkide bu aşkı çarmıha germeliyiz mesih gibi
ve izlemeliyiz usul usul yok olan sevdamızı
evet bu olabilir birlikte bu son destanı yazabiliriz
sen ve ben….