Bir Aşkın Külleri

Bitip giden bir aşktan

Geriye kalan küller bunlar

Döküldükçe dökülen.

Pişmanım;

Çığlıklarının hiçbirini duymadım.

Hep kulaklarımı tıkadım.

Nasıl bir körlüktür ki bu aşk

Kendi sesimi bile yabancı saydım.

Şimdiyse heybemde kalan

Ne diye bakmaktayım:

Koca, koskoca bir hiç!

Değdi mi peki bu kadar

Hırpalanmaya?

Kaybettiğim insanlara?

Ben;

Sen diye hep ona sarıldım!

Ki;

Sen değildi hiçbir adam.

(Sen gibi değildi hiçbiri.)

Aşk diye sarıp sarmaladığım

Komedinin külleri

Üzerine savrulur şimdi

Zamanın yelleri tarafından.

Pişmanlığım ellerimden kanar

Oysa hep sen haklıydın.

Bense hep kendime kandım!

Şimdi hep kanar dizlerim

Dilimde paralanır

Acı sözlerin jiletleri.

Peki sen adam;

Alır mısın beni yine kollarına?

İzin verir misin yine

Sesine sığınmama?

Elif Ayvaz

09 Nisan 2011