Bir Bilsen ki Yar

Düşen yapraklar gibi soluyorsun içimde

Her sözün yağmur damlası gibi

düştüğü yerde kuruyor

Bakışların çığ gibi düşüyor çocukluğuma

Esen rüzgarların

sonbahar hüznünü saçlarında biriktirip

güneşi görmesi gibi

uzun bir yolculukta buldum seni

Mevsimler renk değiştiriyor gözlerinde

İlkbaharın sevincinde açan çiçekler,

kirpiklerinde yorgun düşüyor ağlamaktan

Sönüyor şafağının kızıllığında yanan ellerin

Eteklerinde biriken onca gözyasın,

sebepsizce düsüyor

binlerce yağmur damlasının içine

Umutsuzluğun teslimiyetinde

baharı son kez üzerinde taşıyan

bir bulut oluyorsun

Sonrasında kıyıları olmayan bir deniz

veya bir turna sürüsü..

Ardından gözyaşı ve yağmur olup

kayıp düşüyorsun parmak uçlarımdan

Nerdesin? diye bile sormuyorum.

Gidişinle günahkar kullarını terkeden

asiliğini haykıramayan bir tanrı oluyorum.

Duygularım gece baskınlarında

tutuklanıyor zebanilerce..

Münzevi bir hayatı seçiyorum giderek

Ruhum budist bir tapınakta

ibadete koyuluyor yeniden

İçimdeki şeytan öfkeden kudurmuş olmalı

durmadan kendini taşlıyor

Her şeyle birlikte

başa dönüyorum yeniden..

Hatırlayarak unutuyorum seni

Unutarak daha iyi hatırlıyorum.

Beni bıraktığın yerde

sen saçlarına dolanan hüzünlü bir şarkıyı

geçeye taşıyorken yar;

Bir bilsen

ben sabahın uyanan o vakitsiz ayazında

ayakkabı boyayan çocuklarla birlikte

nasılda firar ediyorum hayatın içinden..

Bir bilsen ki yar

Kaçarak

Büyümemiş güzel kızların çeyizleriyle birlikte,

en güzel düşlerini çalarak

nasıl da yırtıyoruz bugünden

Yarını düşünmeden nasıl da kaçıyoruz her şeyden..

Her geçen gün

biraz daha unutuyorum seni sevgili

Uzaklardan gelen

eski bir şarkının kırık dökük notaları ile

mızrabı hüznü çalan tanrısal bir musikinin sesinde

aşka soyunup,

tekedilmişliğin koynunda her geçen gün

biraz daha unutuyorum seni sevgili..

Geçiyorum içinden hayatın

ve her şeyin içinden bir nehir gibi

Sisli bir geceye akıyorum sanki..

Yokluğuna dem vurup

karanlık bir kuyuda ansızın kendimi

dört tarafı geceyle çevrilmiş

bir yalnızlık içinde bulduğum vakit,

Sen giderek bir hayale dönüşüyordun gözümde sevgili

Yüzün silinmiş bir filmin görüntüsü gibi

ara ara beliriyordu zihnimde..

Uzaklaştıkça sen

Unutup seni ve kendimi,

Ömrümün tüm yaşanmışlıklarını bırakarak seninle

Kimsesizliğimin derinliklerinde,

kendisine ve tarihine yabancılaşan bir denizin

suları gibi an be an

Senin

Yokluğuna Yabancılaşıyordum Sevgili..

(ömrümün sebebi)