Bir Gülüşün Kalır Derbeder Gönlüme
Her yer sen kokuyorsun
her şehir sensiz b/akıyor dualı sokaklara
sensizliğin karanlığa çıkıyorsa bu şehirde duramam ki
yalnızlığım başıma çalıyorsam bende buralardan giderim bil !
giderim dağlarımla koştuğum yerler seni hatırama alır
koşarım kırlarda
izlerine bastığım topraklar çiçek açtı
Sen olmayan yerler kışta olsa bahar gelmez yurduma
gönlümün yaylası seninle çoşarken
gül bahçesi sensizliğin gönül yarası hasret kokuyor
bu kış mevsiminde açan çiçekler başımın belası
eksik olmaz bildiğim donarsın kadığın yerler viran eyler sevdiğim
güneşin ısıtırsa belki gülüşün bana kalır
Şimdi ben gönül yarasına düştüğünden beri
dağlarımın yamaçlarında kol gezerim avare
torağın kuytusu taşlar arasında çıkan çiçekler gibiydin
etrafın taş duvar yeni açılan tomurcuklar beni sana bağlayan
Hasret b/akan gülüşünle avere gezdiğim yerlerin
sana bakışım zorluğu belki elim eline tenin tenime düşer
bir ömür yaşarsın mutlu sonlara açar baharım
bir nehir olurum yaşarsın gönül sarayında
yada bir nehir gibi b/akarım seninle
bir gülüşün kalır derbeder gönlüme
30*12*12*Karataş*