Bir Gün Bir Fırtınanın Tam Ortasında Kaldın

Bir gün bir fırtınanın,tam ortasında kaldın;

Ağlayıp duruyorken,göründü orda adın...

Umutsuz bir gündü o,hayatları bitiren;

Ama Allah'ın vardı,sana sevgi getiren...

İşte böyleydi hayat,acısı tatlısıyla;

Bundan sonra geçecek,dedi ömrün huşuyla...

Daha çok badireler,atlatıp duracaksın;

Sabredersen ki eğer,gerçeği bulacaksın...

Hayatının gerisi,geçmesin nazlı nazlı;

Allahına dua et,ömrün daha da hazlı...

Rabbim sevdiği kula,bil ki çok dert veriyor;

Dayanacak güç varsa,mutluluğa eriyor...

O acı dolu günler,sevgisiz olan dünler;

Gelirse tekrar geri,melekler söndürürler...

Meleklerden kastımda,yavrularımla karım;

Onlar olmasaydılar,kalırdı hayat yarım...

Fırtına bu ne zaman,gelecek belli olmaz;

Bundan sonra şansı yok,Ahmet'in hayatı yaz...

Rabbim şükürler olsun,alıp verdiklerine;

Kendine geldin ki sen,vardın dileklerine....