Bir Gün Bir Masal Ölür

bir gün bir masal ölür dudaklarında bir çocuğun

ve bir yokmuş diye başlarmış düşlerinde hayat

gecenin çalınmış yıldızları

ay sıvanmış karaya

uykusuz gözlerde hüzünlü yarınlar

ve ıslak kirpiklerde dilsiz matem

artık kalemi kırılmış ömür gibi

umutlar gömüyor kurak toprağına bahtının

ve gülmek kaf dağların ardında/ uzaaaaak

önce bir ananın yitirir sıcaklığını zamansız

ve buğulu penceresinde bir baba dönmesini onutur

korkular yalnızlığını söylerken sonraların

dolanır diline bin ahı isyan

vakit tamam bütün resimleri ağlar mesut zamanların

şehrin kuytularına taşınır bir garip

mağlup ve mağrur büyür beyhude şikayetler

ve nice sabahlara taşar karanlık

acı söylerken gerçekleri bu çarkın

ağıtlarına sus vurulur canın