Bir Gün Sesli Bir Gün Sessiz Yaşanır Hayat

Sen durgun bir göl,

Ben kendi dalgasında boğulan koca bir deniz.

İkimiz de ıslak, ikimiz de su yüklü

Gözlerimiz dolu dolu, ağlamaklı...

Aynı ağırlıkta düşer ikimizin de üzerine yağmur

Aynı tonda vurur camımıza damlalar

Aynı anda alevlenir yüreğimizde aşklar...

Birlikte seyrederiz değişen bu koca dünyayı;

Yazını, kışını, doğasının uyanışını

Gökyüzünden yıldızların aşağıya bakışını,

Ağacından meyvesinin vakitsiz inişini

Ve toprağının yağmura yalvarışını...

An gelir güz yeline yaslanırız, sonbahar toplar yüreğimiz.

An olur yanlış gülü koparırız, dikenlerle kanar ellerimiz...

Dünya uçsuz bucaksız bir boşluk

Takılmışız peşine koşturup dururuz.

Yetişmek ne mümkün!..

Bir dalın eğilmesi gibi eğmişse başını hayat

Bizi görmesi imkansız, çoktan unutmuştur sözünü...

Bazen gündüzü gece sanır, ütopik düşler besleriz

Sanırız hiç batmayacak güneşimiz.

Göğe merdiven dayar güneşi tutmak isteriz,

Hiç gitmesin aydınlıklar bizimle olsun deriz...

Bencilleşiriz!..

Sonra ne fark eder ki;

Karanlık da, aydınlık da içimizde deriz

Korkmayız karanlıktan, çünkü karanlık korkar bizden...

Gece de bizim, gündüz de bizim

Hangisini yakalarsak alnından öperiz

Alnı kırışmışsa, hazana ermiş der, yazı bekleriz...

Beklemeye alışkınız; yaz gelir kucaklar bizi

Uzanır yanağından öperiz;

Yanağı al al olmuş kızarmışsa yüzü, dudağından öperiz;

Dudağı çatlamışsa, yüreğinden öperiz...

Öpmek değil gerçek amacımız

Sevgi ekmektir yüreklere,

Karanlıktan aydınlığa taşımaktır umutları

İnsanlığı unutturmadan insanca yaşatmaktır hayatı...

ANKARA/3 Haziran 2012